Als eigenaar vaTn een hond moet je op geregelde tijdstippen beroep doen op de dierenarts. Onze juridische dienst wordt zeer vaak geconfronteerd met vragen aan eigenaars omtrent de 'beroepsaansprakelijkheid' van hun dierenarts. Wat houdt deze nu precies in? Op wettelijke principes is de aansprakelijkheid van de dierenarts gebasseerd? Hieronder zetten we deze wettelijke regels even op een rijtje.

 

DE AANSPRAKELIJKHEID OP BASIS VAN ARTIKEL 1382 EN 1383 VAN ONS BURGERLIJK WETBOEK

Deze artikels bepalen dat: elke daad van de mens waardoor aan een ander schade wordt veroorzaakt, verplicht diegene door wiens schuld de schade is ontstaan, deze te vergoeden. Bovendien is ieder persoon aansprakelijk niet alleen voor de schade welke hij door zijn daad, maar ook voor die welke hij door zijn nalatigheid of door zijn onvoorzichtigheid heeft veroorzaakt.

Concreet houdt dit alles in dat er in de eerste plaats een daad moet verricht worden door de mens (hier de dierenarts) die door zijn schuld schade meebrengt voor het slachtoffer. Er moet dan ook sprake kunnen zijn van een oorzakelijk verband tussen deze daad en de schade die erdoor ontstond.

Laten we hier toch opmerken dat deze 'daad' hier niet alleen een bepaalde handeling kan betekenen,maar eveneens betrekking kan hebben op een nalatigheid of een onvoorzichtigheid waardoor de schade tot stand kwam. Bij het beoordelen van deze daad, wordt steeds uitgegaan van het 'algemene zorgvuldigheidsprincipe'. Dit betekent datgene wat een andere normale, vooruitziende en voorzichtige persoon zou doen indien hij in dezelfde omstandigheden zou geplaatst worden. Hetgeen dus de goede huisvader zou doen! Er wordt van deze 'zorgvuldigheidsplicht' afgeweken indien de dierenarts niet doet hetgeen een andere plichtgetrouwe dierenarts geplaatst in dezelfde omstandigheden wel zou doen. Door het plegen van deze daad, moet er schade toegebracht worden. In de praktijk is het nietaltijd gemakkelijk om deze schade te bepalen. Vandaar ook dat er vaak beroep wordt gedaan op een deskundige. Deze gaat dan na welke de oorzaak van de schade was en hoe groot deze schade effectief is. De laatste tijd stellen we vast dat rechters ook een morele schadevergoeding opleggen bij het verlies van hun dier. Uiteraard hangt dit afvan de beoordeling van de rechter en van zijn interpretatie van de feiten en omstandigheden.

Tussen deze daad en de schade die eruit voortvloeit, moet er een oorzakelijk verband bestaan. Is dit verband niet bewezen, dan kan er ook gen sprake zijn van enige aansprakelijkheid. Ook hier zal naar het verslag van de deskundige gegrepen worden om te kijken of dit oorzakelijk verband wel aanwezig is en zal de rechter uiteindelijk de knoop moeten doorhakken.

 

DE CONTRACTUELE AANSPRAKELIJKHEID VAN DE DIERENARTS

Naast deze extracontractuele aansprakelijkheid die voortvloeit uit artikels 1382 en 1383 van ons BW, bestaat er ook nog de 'contractuele aansprakelijkheid'. Met dierenartsen kunnen contracten worden afgesloten en zullen de algemene bepalingen van ons 'Verbintenissenrecht' van toepassing zijn op deze contracten. Ons 'Verbintenissenrecht' bepaalt namelijk dat een overeenkomst die wettig is aangegaan tussen de contracterende partijen, deze partijen tot wet strekt. Zij zullen dan ook deze overeenkomst te goeder trouw moeten uitvoeren. Komt de schuldenaar zijn verbintenis niet na, dan kan er aanspraak worden op een schadevergoeding, tenzij hij door overmacht of toeval in de onmogelijkheid verkeerde om de overeenkomst ten uitvoer te brengen.

 

BESLUIT

Het onderscheid tussen deze 'contractuele' en de 'extracontractuele' aansprakelijkheid is van belang en dit met het oog op de bewijsvoering. Doen we een beroep op de extracontractuele aansprakelijkheid van de artikels 1382 en 1383 van het Burgerlijk Wetboek, dan is het aan het slachtoffer ( de schadelijder) om aan te tonen dat er een fout werd gemaakt door de dierenarts die schade veroorzaakte en dat er tussen deze fout en de schade een oorzakelijk verband bestaat.

Gaat het om een 'contractuele' aansprakelijkheid dan moet de schadelijder slechts het bewijs leveren van de schadeen van het oorzakelijk verband. Het behoort dan toe aan de dierenarts om aan te tonen waarom hij zijn contract niet ten uitvoer heeft kunnen brengen.

De laatste tijd wordt vastgesteld dat meer en meer eigenaars van dieren een vordering instellen tegen hun dierenarts. Vooral wanneer het gaat om een gezelschapsdier, zoals een hond, waar men een meer motionele band mee heeft. Het zal de rechter zijn die zich dan zal moeten uitspreken over de aansprakelijkheid van de dierenarts en dit aan de hand van de juiste feiten en omstandigheden en in vele gevallen ook van het verslag van de aangestelde deskundige.

 

Magazine Woef nr.539 December 2008

Solange Tastenoye - Juriste

Advieslijn 092/12014 (0,74 euro/min.)